fbpx
Ilse AH

Dit is Ilse van de Albert Heijn en ik vind haar te gek!

Ken je Ilse al? Het nieuwe gezicht van de Albert Heijn? Ilse is de opvolger van Harry Piekema, die nu eindelijk ook eens boodschappen mag doen bij de Jumbo en de Lidl. Ilse werkt 3 dagen (als supermarktmanager, is dat een duobaan?), heeft een kind dat denkt dat de hamsters zelf hun kooi verschonen, een beetje een knullige vent die op maandag pizza’s bakt en Ilse heeft van heel feministisch Nederland een bak shit over haar heen gekregen. En dat vind ik onterecht. Want ik vind Ilse top!

Wat Ilse doet doen we allemaal.

Net als Ilse is ook mijn fietsband eeuwig leeg als ik op de fiets snel weg moet, hou ik niet van rennen (want hijgen en zweten), ben ik niet sportief, hou ik niet van hamsters (want die maken de hele nacht herrie), draai ik voor voeren/ uitlaten/ poepscheppen/ dierenartsbezoekjes van alle beesten thuis in mijn eentje op tenzij ik heel hard roep dat die hond ‘nu echt op marktplaats gaat!’, ben ik degene die voor school alles regelt en organiseert, ga ik mee naar verjaardagen en sportclubs en als mijn man kookt – wat ie normaliter alleen in de vakantie doet – komt hij niet verder dan macaroni en buiten de vakanties friet of shoarma, met een uitstapje naar de afhaalitaliaan hier in de stad. En vindt iemand dat hier in huis erg? Nou, nee!

Ilse houdt ook alle ballen hoog. Japke-D Bouma, een vrouw die ik enorm bewonder, eindredacteur van het NRC, fervent anti-jeuktaalgoeroe en columniste gaf maar liefst 5 tips aan Ilse, waaronder ‘stoppen met yoga’ en ‘bestel je boodschappen online’. Die laatste snap ik wel. Ik kom door tijdgebrek nog zelden in een supermarkt en het gemakt van om 00.30 uur je boodschappen online bestellen is misschien wel de enige luxe die ik in mijn schema niet meer zou willen missen.

Emancipatie is goed, gendergelijkheid zou niet eens een issue moeten zijn en die loonkloof daar heb ik ook wel een mening over.

Maar om nou alles te gooien op het Impostersyndroom, dat ze ‘geheel afgepeigerd door het leven gaat’ en nooit waardering krijgt voor wat ze doet vind ik een beetje ver gaan. Als ik moet rennen omdat onze Charles weer eens losbreekt ben ik ook afgepeigerd, want ik heb nou eenmaal geen conditie en dat zie ik er zo 1, 2, 3 ook nog niet van komen, hoe hard ik ook mijn best doe. Is dat nou ze erg? Nou, nee!

Dat we als vrouwen onze betaalde of onbetaalde baan graag wat kleiner maken (“Ik heb een baantje als leidinggevende.” in plaats van “Ik ben HRM” of “Mijn bedrijfje doet het aardig” in plaats van “Ik ben een business met impact aan het opbouwen.”) dat is bekend en dat vind ik ook onterecht. Want wat je ook doet in het dagelijks leven, zolang je het doet met bezieling dan is het zonde om dat te degraderen of te verkleinen tot iets lulligs. Niet doen. Ilse zegt als antwoord op haar zoontjes “Mijn moeder is de baas van Albert Heijn”: “Nou ja, de baas…” en hikt daar iets schamperigs achteraan. Zonde, Ilse, want als jij als supermarktmanager in 3 dagen daar de boel kan stroomlijnen is dat hartstikke knap.

Jennifer Aardema staat bekend om haar fantastische columns die ik altijd met veel plezier lees. Haar schets van de standaard supermarktmanager die even 5 minuten wat melkpakken spiegelt in zijn pak en daarna weer naar zijn kantoor verdwijnt ken ik niet. Toen ik nog bij de AH werkte kreeg je een verfkwast in je handen gedrukt en kon je de drogisterijpaden gaan stoffen. Zo deden we dat! En ja, die eeuwige klaagzangen van die gastjes die nu bij de AH werken (“Hoe lang moet jij nog?” “O pfff nog 3 uur pfffffff”) geven mij ook de neiging tot katten, maar daarom bestel ik online. Heb ik daar geen last van. Dat is het pakkie-an van Ilse tegenwoordig.

Meningen te over, maar hee, reclame hangt vol met clichés!

In Engeland mogen geen reclames meer worden vertoond waarin vrouwen typische vrouwendingen doen. De was, bijvoorbeeld. Of de strijk. Of luizenkammen. Babies verschonen, of met zo’n draagzak rondlopen waar je baby de spreidstand vast oefent voor als ie later op genderneutraal turnen gaat. Of elke avond uitgebreid uit de Allerhande Box koken en daarna zorgen dat alle broodtrommels, bekers, bakjes en het fruit voor morgen weer paraat staat, want daar we hebben in de ochtendspits geen tijd voor, om naar al die @#$^$#Q# spullen te zoeken! Dat moeten voortaan mannen doen.

Ik hou mijn hart vast als dat de realiteit zo worden. Er zijn gelukkig heel veel – maar dan ook echt heel veel – lieve vaders, bonusvaders, tweede moeders, oma’s, opa’s, buurvrouwen en flexibele werkgevers die ervoor zorgen dat moeders in het algemeen kunnen werken. En als dat vangnet er niet is heb je de kinderopvang die je in ruil voor een torenhoge nota voorziet van verantwoorde opvang van je kleintjes. En dat is maar goed ook, want van (deels) buitenshuis werken – betaald of onbetaald – wordt jouw wereld groter. En daar ben ik van kleins af aan een voorstander van geweest. Vrouwen moeten ook gewoon kunnen en willen werken. Want werken kan ook echt heel erg leuk zijn! En of je dat nou doet als mantelzorger, als postbezorger, HRM, CFO of supermarktmanager, het gaat erom dat jij jezelf er prettig bij voelt en dat je ’s avonds wat te vertellen hebt aan tafel. Het gaat erom dat jij je eigen broek kunt ophouden en dat als die lieve vader, opa of oma wegvalt jij het gewoon nog steeds kunt rooien met je kind(eren) zonder daar gelijk door in de ellende te storten.

Je kunt wel zeggen dat Ilse tegen een burn-out aanloopt, maar is dat wel zo?

Als we de columns moeten geloven loopt Ilse van de AH tegen een burn-out aan. Ik vond dat een vreemde gewaarwording en een raar idee. Dus iedereen die werkt – als moeder in dit geval – met een echtgenoot die neigt naar een tikke flapdrol, 1 kind, met een moeder die zogenaamd geen saldo meer heeft bij het winkelen, af en toe een yogaklasje, een baan voor 3 dagen, een lekke fietsband en buren die niet kunnen parkeren loopt tegen een burn-out aan? Nou, dan had mijn omgeving al compleet uitgeschakeld geweest!

Jennifer Aardema verwijst in haar column die mijn feministische hart doet kloppen, maar ook een beetje doet overslaan, naar een artikel in de Volkskrant over de ‘schijnbetrokkenheid van de man in het gezin’. Ik kende dit stuk al en heb het destijds met veel herkenning en een glimlach gelezen.

Want hoe graag wij vrouwen ook willen dat onze man stofzuigt, kookt, strijkt, op zoek gaat naar luizen en ander ongedierte in onze kinderen, hun tandenpoetst en verantwoord/koolhydraatarm/maar wel een beetje snel kookt, aan het consultatiebureau denkt, de kattenbak verschoont en ons ook nog onbaatzuchtig lief heeft, dat is natuurlijk nog steeds niet zo. En de vraag is of dat erg is? Nou, voor mij niet. Mijn man is er eentje uit duizenden. Werkt zich 7 dagen per week de tandjes en als ie thuis komt, doodmoe neerploft en dan met verse tegenzin op mijn verzoek chagrijnig zijn dag doorneemt, een bord eten naar binnen schuift en vervolgens niet veel meer doet dan vind ik dat prima. Het is tenslotte al 23.00 uur, hij was er al om 05.00 uur uit, heeft de hele dag van alles aan zijn hoofd gehad en het is ontzettend logisch dat je dan niks meer uit je handen krijgt. Dat ik in tegenstelling tot hem ‘maar’ zo’n 40 uur per week werk, bij voorkeur over niet meer dan 5 dagen verspreid, lekker ’s middags thuiswerk om bij de kinderen te zijn, naar sportclubs en verjaardagen race, de boodschappen bestel en het huishouden doe vindt helemaal niemand erg hier. En dat terwijl ik als oerfeminist op de middelbare school hele werkstukken over Aletta Jacobs en het vrouwenkiesrecht uit m’n pen stampte.

Wij doen niet aan papa-dagen, en als ik mijn omgeving mag geloven zijn die er vooral omdat papa dan lekker van alles en nog wat kan doen, behalve de luiervoorraad checken, uitgebreid koken, bezoekjes brengen aan consultatiebureaus, kinderfeestjes voorbereiden, naar de Action voor de campingspullen en de kinders leren veters strikken. Papa gaat wel mee naar zwemles. En zijn laptop ook.

Weet je wat is het, lieve – hardwerkende en ploeterende moeders – het is maar net wat je zelf oké vindt. Ik was vorige week in LegoWorld, daar zaten ook moeders te werken met hun laptop. En ja, ik ben ook de hele dag aan het mailen en bellen, maar soms ga ik even uit. Dan ben ik gewoon met de meiden. Ik bouwde een konijn (!), at een broodje Unox met mijn gat op de beursvloer en keek naar 5 dansende Legomeisjes die deden alsof ze LegoFriends waren. Toen ik het zat werd kocht ik zo’n gore grote kermisspek en stopte er bij de rest ook nog wat suiker in. We konden weer een uurtje. Thuis aten we spaghetti met kant-en-klare saus uit een fles. Ik maakte nog snel wat mutaties in het loonpakket terwijl de spaghetti op stond en verwerkte nog wat inkomende facturen. En heeft iemand zich daar aan gestoord? Nou, echt niet!

Dus loopt Ilse echt tegen een burn-out aan of is Ilse gewoon een redelijk gemiddelde van waar Nederlandse gezinnen zich aan kunnen spiegelen? Als ik naar mijn omgeving kijk het laatste. Allemaal hardwerkende vrouwen die stuk voor stuk thuis en in hun omgeving ook nog honderd ballen hooghouden. Volgens mij bedoelt AH deze reclame en Ilse gewoon als knipoog naar het gemiddelde Nederlandse gezin. En nu iedereen erover praat is AH natuurlijk de lachende derde. Hun campagne is in ieder geval geslaagd. Hoorde je ooit iemand over de buren of de lekke band van Harry Piekema? Zou Harry Piekema met wat hamburgers-met-korting-ohohohoh in zijn tupperbakjes even naar de buren zijn gelopen? Natuurlijk niet, de witte man is – als we primair in reclames moeten geloven – in Nederland niet belast met dat soort zaken. Geloof je het zelf nog?! Onzin!

Reclame hoeft geen emancipatieboodschap, strijd tegen de loonkloof en het glazen plafond uit te stralen. Alsof ik daar om 23.00 uur nog puf voor heb.

Elma Drayer schreef in de Volkskrant ook een fijn stuk naar aanleiding van alle columns over Ilse. En ik raad je aan dat stuk echt te lezen. Zo schrijft zij onder andere: “Sinds mensenheugenis lééft ­reclame van clichés. En het (Nederlandse) cliché luidt nu eenmaal dat de combinatie werk en moederschap heus geen pretje is, hoor. Dat klopt uiteraard net zomin als het ­cliché dat alle Nederlandse mannen sullige neanderthalers zijn, die niets liever doen dan bier drinken, houthakken en barbecueën. Albert Heijn haakt met de nieuwe campagne alleen maar handig in op zulke clichés. Niet minder, maar zeker ook niet meer.”

En zo is het. Albert Heijn wint doordat iedereen erover praat. En dat doen ze slim. De combinatie moederschap en werk is misschien niet altijd vanzelfsprekend en easy goin’ en je bent waarschijnlijk vaak compleet uitgeblust, maar hee, is dat nou zo erg? Nee. Het is ook (best) vaak fantastisch, hilarisch, tenenkrommend, dodelijk vermoeiend, spannend, verdrietig, interessant, gezellig en je leert er enorm veel van. En als je het niet meer ziet zitten; hamsters de deur uit, even klagen tijdens de pizza, hard hijgen en door.

Al mijn vriendinnen zullen beamen dat ze leukere moeders zijn als ze werken. Gewoon, omdat ze iets voor zichzelf hebben, even geen mamamamamamamama horen, hun eigen geld verdienen en hun eigen verhalen kunnen vertellen.

En ja, onze mannen zijn over het algemeen hele harde werkers, met misschien inderdaad een hoger inkomen dan wij vrouwen, en daar kun je heel lang over discussiëren en van alles van vinden, maar soit, het is wat het is. Als het je niet zint dan doe je er maar wat aan.

Ilse laat zien dat als je naast je werk ook thuis, op school, bij je moeder, op yoga en in de hamsterkooi de ballen hoog moet houden, je gewoon af en toe staat te hijgen naast de kerk. Midden op straat. Waar iedereen je ziet. Want zo is het leven. Even hijgen en weer door. Daarom vind ik Ilse top. En AH ook. Gewoon, omdat de witte man na jarenlang fulltime de AH te hebben gemanaged nu met (vroeg)pensioen is en opgevolgd werd door een vrouwelijke parttimer. Goud.

Wat vind jij zelf? Waar voel jij je goed bij, want uiteindelijk is dat het enige dat telt.

Uiteindelijk beslis jij wat goed voelt voor jou. Of je nu een man hebt of niet, een vrouw, of ook niet, geen of 5 kinderen hebt, fulltime werkt of parttime, gevangen zit in een lopendebandbaan of lekker freelancet, elke dag in de rij bij de Lidl staat of eens per week de Appie-app opent, je moeders saldo aanvult of 40 hamsters neemt; als het voor jou goed voelt, als jij je koppie boven water houdt en ’s avonds ook nog tijd hebt om een pompoen om te toveren tot Halloweenmasker (of niet) ben je allang geslaagd. Toch een burn-out? Zoek hulp en verander je leven! Blijf niet aanmodderen, want je kunt herstellen. Echt! En die man, laat ‘m lekker pizza bakken, wat is daar nou erg aan? Inderdaad, helemaal niks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gratis E-book!

Download gratis mijn e-book met de 5 gouden tips om succesvol op te ruimen!